ماژلانی بزرگ،محبوب سوژه رصد…

0 1,303

ابر ماژلانی بزرگ، کهکشان اقماری راه شیری، در فاصله‌ای برابر با 16۰۰۰۰ سال نوری از زمین به‌آرامی دور کهکشان ما می‌گردد,در واقع او در همسایگی ماست.نخستین اشاره مستند به ابر ماژلانی بزرگ توسط اخترشناس ایرانی ، عبدالرحمان صوفی در کتاب صورالکواکب در حوالی سال 964 میلادی انجام شده است .

همان گونه که زمین با نیروی گرانش ، ماه را در مداری به دور خود نگه می دارد ، کهکشان راه شیری نیز چند کهکشان اقماری دارد .بارزترین آنها ، ابر های ماژلانی بزرگ و کوچک هستند که در مداری بیضوی دور راه شیری می گردند و بیش از 1 میلیارد سال طول می کشد تا یک دور کامل بزنند .فاصله ابر ماژلانی کوچک تا راه شیری تقریبا 190000 سال نوری است .قطر ابر ماژلانی بزرگ 30000 سال نوری می باشد و قطر ابر ماژلانی کوچک 20000 سال نوری است .

The brightly glowing plumes seen in this image are reminiscent of an underwater scene, with turquoise-tinted currents and nebulous strands reaching out into the surroundings. However, this is no ocean. This image actually shows part of the Large Magellanic Cloud (LMC), a small nearby galaxy that orbits our galaxy, the Milky Way, and appears as a blurred blob in our skies. The NASA/ESA Hubble Space Telescope has peeked many times into this galaxy, releasing stunning images of the whirling clouds of gas and sparkling stars (opo9944a, heic1301, potw1408a). This image shows part of the Tarantula Nebula's outskirts. This famously beautiful nebula, located within the LMC, is a frequent target for Hubble (heic1206, heic1402).  In most images of the LMC the colour is completely different to that seen here. This is because, in this new image, a different set of filters was used. The customary R filter, which selects the red light, was replaced by a filter letting through the near-infrared light. In traditional images, the hydrogen gas appears pink because it shines most brightly in the red. Here however, other less prominent emission lines dominate in the blue and green filters. This data is part of the Archival Pure Parallel Project (APPP), a project that gathered together and processed over 1000 images taken using Hubble’s Wide Field Planetary Camera 2, obtained in parallel with other Hubble instruments. Much of the data in the project could be used to study a wide range of astronomical topics, including gravitational lensing and cosmic shear, exploring distant star-forming galaxies, supplementing observations in other wavelength ranges with optical data, and examining star populations from stellar heavyweights all the way down to solar-mass stars. A version of this image was entered into the Hubble’s Hidden Treasures image processing competition by contestant Josh Barrington.

بر ماژلانی بزرگ برای مطالعه‌ی پدیده‌های مربوط به زایش ستاره‌ها در موقعیتت بسیار ایده‌آلی است. فاصله‌ی این کهکشان از راه شیری خوشبختانه به‌اندازه‌ای است که نه درخشندگی آن به علت ستاره‌های پیرامونش بیش از اندازه است، و نه غبار موجود در مرکز راه شیری آن‌را پنهان می‌کند. فاصله‌ی این کهکشان به‌اندازه‌ای است که می‌توانیم جزییات آن‌را مطالعه کنیم (کمتر از یک‌دهم فاصله‌ی کهکشان آندرومدا تا زمین) و قرص آن‌را تقریباً می‌توانیم به‌طور کامل ببینیم.

heic1605a

 

در این کهکشان ابرهای گسترده‌ای از گاز به‌آرامی در حال فروریزی و تشکیل ستاره‌های جدیدند. این ستاره‌ها نیز به نوبه‌ی خود ابرهای گازی را گرم می‌کنند و درنتیجه ابرها، همان‌طور که در شکلهای بالا دیده می‌شود، رنگارنگ دیده می‌شوند.

130117105841-large

به نظر می رسد ابر ماژلانی بزرگ هم دارد به یکی از جالبترین موضوعات رصدی برای تلسکوپ های فضائی تبدیل می گردد. مدت زیادی از عکسبرداری هابل از این کهکشان نامنظم نمی گذرد که اسپیتزر هم دست به کار شده و به سراغ آن رفته است. نام آن را به افتخار دریانورد مشهور ” فردیناند ماژلان ” ابر ماژلانی بزرگ گذاشته اند. وی از جمله پیشگامان رصد اجرام اعماق آسمان بود.

photo_2016-04-05_16-12-18

از آن زمان تا به حال بیش از 500 سال می گذرد و نوبتی هم که باشد نوبت عکسبرداری اسپیتزر از این کهکشان نامنظم است. ابر ماژلانی بزرگ تنها موضوع جالبی برای تلسکوپ ها نیست بلکه دانشمندان نیز به آن علاقه دارند. چون زایشگاه عظیم ستارگان در نزدیکی زمین به حساب می آید. بسیاری از پدیده های اختر فیزیکی را که مشاهده آنها به خاطر فاصله زیادشان ممکن نیست را می توان در این کهکشان دید. و حالا اسپیتزر دست خالی از این عکسبرداری برنگشته است. این ابزار ساخته دست بشر توانست کل ابر ماژلانی بزرگ را در یک تصویر به نمایش بکشد. در تصویری که مشاهده می کنید هر قسمت بیانگر نوع خاصی از اجرام ستاره ای و غیر ستاره ای است. در وسط تصویر هاله آبی رنگ دریای عظیمی از ستارگان فروزان را نشان می دهد. در قسمت های دیگر تصویر هم گرد و غبار دیده می شود. گرد و غباری که شامل انوع کانی ها و مولکول هیدروکربن سیرشده( کربنی که حداقل تعداد اتم هیدروژن را دارا باشد ) است. همین مکانها هستند که زادگاه ستارگان را تشکیل می دهند. اسپیتزر علاوه بر ارئه این نمای زیبا توانست بیش از یک میلیون ستاره تازه متولد شده را که در پشت یک صفحه گرد و غبار پنهان شده بودند را بیابد. ستارگانی که در این زمان از عمر خود در موج فروسرخ بیشتر از همه امواج تابش می کنند و مسلم است که اسپیتزر زودتر از همه تلسکوپهای دیگر بتواند این اجرام تازه متولد شده را ببیند چون محدوده کار او عمدتا در موج فروسرخ است. تصویری موزاییکی را که می بینید متشکل از کنار هم چیدن 300000 قطعه عکسی است که اسپیتزر با حوصله تک تک آنها را گرفته است !

q55 (1)

 

اشتراک گذاری

قرار دادن یک دیدگاه