ماجرای حل نشده راهب مرموزی که با مرگش سوپراستار شد!

0 3,032

داشی درژو یتی گیلوو راهب بودایی بود که بین سالهای ۱۸۵۲ تا ۱۹۲۷ زندگی می کرد. او وقتی دنیا را ترک گفت که همگام شاگردانش در حال مراقبه بود.با بدندید همراه باشید.

بنا به وصیت درژو باید سی سال آینده از مرگش گور را شکافته او را بیرون آورند. به وصیتش عمل کردند و در کمال تعجب متوجه شدند اندام راهب کاملا سلامت است.
1000345-324

این قصه تعجب آور در سال ۱۹۲۷ شروع شد. یک روز درژو شاگردانش را به سوی خود خواند. و به آنها گفت زمان اندکی به مرگش مانده است. او از آنها خواست به مراقبه بنشینند. درژو به آنها گفت حین مراقبه میمیرد. از شاگردانش خواست در همان حالت لوتوس(نمونه مدل نشستن مراقبه) دفنش کنند. و ۳۰ سال آینده گور را شکافته او را بیرون آورند.

درژو همانطور که حدس زده بود. حین مراقبه روح بدنش را ترک گفت. راهب را با توجه به  آخرین وصیتش در همان حالت نشسته دفن کردند.

1000346-677

سال های  پس از درگذشت  درژو  برای اقلیت های مذهبی  بسیار  دشوار  و  متشنج  گذشت. اتحاد جماهیر  شوروی  تمامی  مذاهب تحت  قید  این کشور را  زیر فشار  قرار  داد. صدها راهب  بنا  به  فرمان  استالین  اعدام  شدند.۴۶  معبد  بوداییان با خاک یکسان  شد. اما بین دو نبرد بین المللی بود که استالین با  محبتی که از او  بعید بود. مجوز  ساخت یک معبد را در (Buryatya) نزدیک سرحد مغلستان صادر کرد. راهبان  بودایی  معبد  را  ساختند و پس از آنهمه به وحشت افتی با آرامشی اندکی که پیدا کرده بودند به عبادت توجه کردند.

زمان   بیرون  آوردن  راهب   بعد  از  سی  سال  سر  رسید. شاگردان  درژو  به  شهری  که  استادشان  دفن بود.   رفته  او  را  در همان  وضعیتی  پیدا کردند  که  آخرین  بار  در  معبد دیدار  کرده بودند.  نشسته  در  حالت  لوتوس  با  کمترین   اثرگذاری  خرابی جسد  در  طول  زمان!  در  واقع  اندام  راهب  در  برابر  فساد  پایداری  کرده  تمام  آن  سی سال  سلامت  مانده  بود.

1000347-300

شاگردان درژو برای حفاظت از استادشان او را یکبار دیگر دفن کردند. استالین در گذشته بود. اما  خطر شوروی همچنان بالای سرشان بود. به همین علت شاگرد ها اندام استادشان را غبار روبی کرده او را در گوری بی نام دفن کردند.

یکی از شاگردان راهب در رابطه با این مسئله گفت: حمل او به معبد جدیدمان قدغن بود. اصلا قابلیت پذیر نبود. ما هم راهی جز دفن مجدداً اش نداشتیم.

راهب بیمبا دورژییو  تحقیقی در رابطه با چگونگی این مسئله مرموز که سالها دهان به دهان میگشت شروع کرد. او راهبی ۸۸ ساله را که آن زمان در نبش قبر حاضر  بود  یافت  و آدرس مزار  راهب درژو را از او گرفت. گور راهب درژو پس از گذشت ۷۵ سال یکبار دیگر باز کرده  شد.

اما اینبار قصه به صورت علنی بود. از نبش قبر عکس  آماده شد و ده ها شاهد و دو دکتر از سوی پزشک قانونی در مکان حاضر بودند. راهب درژو هیچ تغییری نکرده  بود. او پس از گذشت ۷۵ سال همچنان در حالت لوتوس واقع بود!

1000348-932

روزگار شوروی گذشته بود و راهبان بودایی اینبار با خیال ساده طی مراسمی راهب  درژو را به معبد یولگینسک جابجا کردند. بنا به فرمان رهبر دینی آن دوره لاما ایوشیو جسد در مکانی سرد و حفاظت شده گرفت. لاما در این رابطه گفت: برای من بزرگترین اعجاز ای است که در تمام زندگی قابلیت دارد واقع شود. اینچنین به نظر  می رسد گهگاهی اتفاقاتی می افتاد که گذشت زمان رویش هیچ دخالتی نمیتواند داشته  باشد! بنا به اعتقاد لاما ایوشیو علت عوض نشدن جسد به بالاترین مرتبه روشنایی دست یابی راهب درژو است.

1000349-726

لاما درژو سال ۱۸۵۲ در کشور روسیه به دنیا آمد. در سنین بسیار کم یتیم و بی خانمان  گشت. او در سن ۱۶ سالگی به معبد رفت و تحصیلاتش شروع شد. سال ۱۹۱۱ به  همگام برخی راهبان دیگر به عنوان رهبر دینی ناحیه نامزد شد. و این مقام را به وسیله آورد. در تمام رهبری دینی او  بودایی های ناحیه را زیر  یک سقف جمع و بین آنها همبستگی ایجاد نمود.

معبد یولگینسک به علت اکران اندام لاما درژو بسیار  مورد استقبال جا داشته است. جسم او را با خرقه ای طلایی پوشانده اند. چهره اش صد البته جلوه و زندگی یک فرد زنده را ندارد. اما وقتی با تصویر و عکسی که در سال ۱۹۱۳ گرفت مقایسه می شود. هنوز می شود او را آشنایی با. پوستش به شکل عجیبی هنوز نرم است و گرمای خفیفی دارد! انسان هایی که او را از نزدیک دیدار می کنند باورشان نمیشود که این فرد ۸۹ سال پیش مرده است…

 

منبع: serze

اشتراک گذاری

قرار دادن یک دیدگاه