سندروم سلفی

0 30
ارتباط سلفی ها با اعتیاد ، خودشیفتگی و بیماری روانی چیست ؟ از نظر روان شناسی آنهایی که دائما سلفی می اندازند، دچار یک نوع بیماری روانی هستند به نام خود زشت انگاری.
عده ای دیگر هم به دلیل خودشیفتگی شان دائما جلوی دوربین های گوشی های همراهشان قرار میگیرند و تصاویرشان را در شبکه های اجتماعی می گذارند تا جلب توجه کنند.
از نظر روان شناسی آنهایی که دائما سلفی می اندازند، دچار یک نوع بیماری روانی هستند به نام خود زشت انگاری. عده ای دیگر هم به دلیل خودشیفتگی شان دائما جلوی دوربین های گوشی های همراهشان قرار میگیرند و تصاویرشان را در شبکه های اجتماعی می گذارند تا جلب توجه کنند.

گوشی‌های هوشمند آدم‌ها را بیش‌تر از هر زمان دیگری به یکدیگر متصل کرده‌اند.

در طول یک روز، از طریق گوشی هوشمندتان می‌توانید با مادربزرگ‌تان گپ اینترنتی داشته باشید، قبض‌های‌تان را بپردازید، پیتزا سفارش دهید، و یک قرار ملاقات گرم و عاشقانه ترتیب دهید.
ولی مثل همه‌ی اختراعات خوبِ بشر، گوشی‌های هوشمند می‌توانند روی دیگر سکه را نیز به شما نشان دهند.

دکتر دیوید ویل، به عنوان یک روان‌شناس می‌گوید: “پس از ظهور گوشی‌های دوربین‌ّدار، دوسومِ همه‌ی بیمارانی که با اختلال خودزشت‌انگاری نزد من مراجعه کرده‌اند، خودشان را مجبور می‌کردند دائما عکس‌های سلفی بیاندازند و آنها را در شبکه‌های اجتماعی قرار دهند”.

وی در مصاحبه با هفته‌نامه‌ی ساندی‌میرِر گفت: “رفتار درمانی شناختی به کمک چنین بیمارانی می‌آید تا بتوانند دلایل رفتار اجباری‌شان را تشخیص دهند و یاد بگیرند چگونه آن را تعدیل بخشند”.

بنابراین، آیا امکان دارد سلفی‌ها باعث ایجاد بیماریِ روانی، اعتیاد و خودکشی شوند؟ پاسخ برخی روان‌شناسان به این پرسش، مثبت است. آنها به پدرها و مادرها هشدار می‌دهند با دقت مواظب فرزندان‌شان باشند و رفتارشان را در دنیای برخط (اینترنت) زیر نظر بگیرند.

نوجوان بریتانیایی پس از آن‌که نتوانست عکس سلفیِ مطلوب و عالی از خودش بگیرد، اقدام به خودکشی کرد. دنی باومن روزانه بیش از ۱۰ ساعت گرفتارِ سلفی بود و هر روز بیش از ۲۰۰ سلفی می‌گرفت.

این نوجوان ۱۹ ساله، بیش از ۱۳ کیلوگرم لاغر شد، از مدرسه اخراج شد و به مدت ۶ ماه به خانه باز نگشت. سرانجام، سعی کرد قرص بخورد و خودش را بکشد که توسط مادرش نجات یافت.
سندروم سلفی

دنی باومن در مصاحبه‌ای با روزنامه‌ی دایلی‌میرر گفت: “دائما می‌خواستم سلفی‌ها خیلی خوب بگیرم، وقتی فهمیدم نمی‌توانم آن سفلی که دوست دارم را بگیرم، تصمیم گرفتم بمیرم.

دوستانم، مدرسه‌ام، سلامتی و تقریبا همه‌ی زندگی‌ام را از دست دادم”.

باومن برای درمان به بیمارستان مودسلی در لندن مراجعه کرد.

ابتدا گوشیِ آی‌فون‌اش را به مدت ۱۰ دقیقه‌ از وی می‌گرفتند، سپس این مدت به ۳۰ دقیقه و بعد از آن به یک ساعت افزایش یافت.
شاید واقعا خنده‌دار به نظرتان برسد، ولی این روش مناسبی برای ترک اعتیاد است.

دنی باومن به دایلی‌میرر گفت: “فرآیند درمان در ابتدا بسیار سخت و دشوار بود، ولی من می‌دانستم اگر می‌خواهم به خوبی به زندگی‌ام ادامه دهم، باید این کارها را انجام دهم”.

پاملا راتلیج در مجله‌ی روان‌شناسیِ امروز می‌نویسد: “سلفی‌ها معمولا باعث ایجاد احساس وابستگی اجتماعی بیش از حد یا نیاز به جلب توجه دیگران می‌شوند، که این مسئله منجر به ایجاد توهمی می‌شود که فرد می‌پندارد هر کاری کند دیگران از وی خوش‌شان نمی‌آید و سرانجام سلفی‌ها باعث خودشیفتگی یا عدم عزت نفس می‌شوند”.

منبع:فرادید

 
اشتراک گذاری

قرار دادن یک دیدگاه